BAZA ZNANJA

Ugljik i poljoprivreda – problem i rješenje

autor u Propisi u ekološkoj poljoprivredi

Trenutni problem čovječanstva su velike koncentracije atmosferskog ugljika koji pridonosi klimatskim promjenama i povećanju temperature na zemlji, poljoprivreda može imate veliku ulogu u popravljanju tih negativnih trendova.

Povećanje od samo 1,6 % organskog ugljika u prvih 30 cm tla pomoglo bi pohraniti količinu ugljikovog dioksida u protuvrijednosti 100 ppm, što bi spustilo razine atmosferskog ugljika na predindustrijsku razinu, te radikalno poboljšalo prirodne i obradive površine zajednice i gospodarstva.

Mnoge studije govore u prilog golemom potencijalu pohrane ugljika kroz poljoprivredni sektor, mogli bismo pohraniti 100% trenutnih godišnjih emisija CO2 prelaskom na regenerativnu poljoprivredu, odnosno iskorištavanje procesa pohrane ugljika u tlo kroz fotosintezu i simbiotske odnose. Poljoprivreda bogata ugljikom obuhvaća provedbu postupaka koji povećavaju stope uklanjanja atmosferskog ugljika i pretvaraju ga u biljni materijal i organske tvari. Primjena navedenih postupaka može ublažiti efekt staklenika i povećati poljoprivredne prinose te regenerirati humusni sloj.

Teško je očekivati da ćemo se u sljedećih nekoliko godina vratiti koncentracije ugljikovog dioksida na predindustrijsku razinu od 350 ppm, međutim moramo pokušati, stoga je bitno podržavanje zajednica mikro i makro organizama u tlu kroz provođenje regenerativnih praksi u poljoprivredi.

Izvještaj Instituta Rodale iz 2014 godine iznosi da bi prelazak na regenerativne metode ekološkog uzgoja hrane na samo pola svjetskih poljoprivrednih površina mogao smanjiti godišnje emisije ugljikovog dioksida s 51gigatone na postavljeni prag od 41 gigatone do 2020 godine, te ograničiti globalno zagrijavanje na 1,5°C.

Uočena stopa proizvodnje biomase u sustavima regenerativne poljoprivrede kao što su agro šumarstvo, no till sustavi, poli kulturno voćarstvo, ekstenzivno stočarstvo, biodinamika, perma kultura, intenzivno ekološko povrćarstvo ima sposobnost pohraniti dovoljnu količinu CO2 (20tona/hektru), na manje od 11% svjetskih obradivih površina, koja bi mogla ukloniti većinu antropogenih emisija ugljikovog dioksida.